Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC’de bir metro istasyonunda, kemanla 45 dakika boyunca altı Bach eseri çalar. Bu süre içinde, çoğu işe yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancının önünden geçip, gider.

Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yaşlı bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye sonra da gitmek zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna devam eder.

Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar sonra alır. Bir kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının önüne koyduğu kaba atarak, hızla geçer, gider.

Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp, eğilerek dinlemeye başlar ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için acele ettiğini belirten ifadelerle hızla yoluna devam eder.

En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En so nunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce annesinin peşinden gider. Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de anne, babaları tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar.

Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kısa bir süre durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemancı çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayı bitirdiğinde ise sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz

Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell olduğunu ve elindeki 3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını anlamaz. Oysa Joshua Bell’in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce Boston’da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı…

Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell’in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, Washington Post gazetesi tarafından alg ılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır. Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz? Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi…

Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise, dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba?

liselinin karnı tok, üniversitelininki hep açtır

liseli eve geç kalma telaşı içindedir, üniversiteli kalcak ev telaşı

liseli arabesk/fantezi dinler, üniversiteli rock/metal

liseli çalışmadan ders geçer, üniversiteli çalışsa da geçemez

liseli; “Öss yi kazanayım rahatlicam”, üniversiteli “şu okul bitsin rahatlicam” modundadir

liseli hayallerin, üniversiteli gerçeklerin peşindedir

liselinin elinden tutulur, üniversitelinin belinden

liseli vurdumduymaz, üniversiteli asla uyumaz

liseli alayına isyan, üniversiteli alayına ihsan eder

liseli aşktan anlamaz aşk peşinde koşar, üniversiteli aşktan anlar not peşinde koşar

liseli hayatı anladım, herşeyi yaşadım modundadır; üniversiteli kendimi nasıl geliştirebilirim modunda

liseli öğrenmeye karşıdır zorla öğretirler, üniversiteli öğrenmek ister zorla öğrettirir

liseli okula zor gider, üniversiteli o kurs senin bu kurs benim gezer

liseli piknik düzenler, üniversiteli festival

liseli okey/bilardo oynar, üniversiteli tabu/bowling

liseli üniformadan şikayet eder, üniversiteli yarın ne giysem derdinden

liseli okulu asar, üniversiteli evi

liseli “zengin olcam”, üniversiteli “memur olcam”

liseli kızlar hakkında “liselim” diye şarkılar yapılır, üniversitede “işletmelim”, “eğitim fakültelim” tarzı vakalar yoktur

üniversiteli nereye geldim sorusuna cevap bulamadığı için ne oldum delisi olur, liseli ise büyüdüğünü sandığı için ne olacam delisi

liseli kuralları çiğnemek için uğraşır(orda burda gizli gizli sigara içer), üniversiteli kuralsızlıktan rahatsız olur(“ya bu okula elini kolunu sallayan giriyor..”)

lise – bilardo / üniversite – king/batak
lise – park, çaybahçesi / üniversite – bar, pub
lise – “hihohohahahahah çok komikğğk laynnn” / üniversite – ” hıhı ehem, güzel espri”
lise – “haftasonu riva’ya gidelim mi beylerrr” / üniversite – “dağcılık kulübü gezisine katılmak isteyen var mı?
lise – “seviyorum ulan, seivyorumm seniiğğ” / üniversite – “seninle anlaşabiliriz diye düşünüyorum”

lisede öğrencilere koyun sürüsü muamelesi yapılır, hocalar müdürler hep ezer bağırır çağırır, üniversitede hocalar her öğrencinin yetişkin birey olduğunun farkındadır ve ona göre davranırlar.

alıntı: facebook, sourtimes

Yine aynı cafeye geldim bugün. Bayağı bi oturdum. Kalkmadan hesaba baktım 6.200 tutmuş. Yine kasaya gittim hesap ödüyecem. “Abi dünkü ücretde vardı bozuk yoktu” dedim 20lira verdim. Adam 15lira para üstü verdi. Ne diyeceğimi şaşırdım… “sen öğrencisin senin ihtiyacın var” dedi.

Cafeden çıktım köfteciler sokağı varmış elazığda. Onu arıyorum. Adres soruyorum 30 yaşındaki adam bana söyle gardaşım diyor. Geldiğim taraflarda “ha söyle? ne var, ne istiyorsun” der gibi insanın yüzüne bakar. Aradaki olayları anlatmama gerek yok. Yaklaştım sokağa bi manav arabası olan 45 yaşlarında birine bişey sorabilirmiyim dedim. Adam “söyle gardaşım yardımcı olayım hoşgeldin elazıgımıza yabancısın galiba” dedi. Evet falan dedikten sonra yolu tarif etti. Öğrencimisin dedi evet dedim.. Hemen “bak gardaşım otobüsler burdan kalkıyo burdan binersen sıkıntı olmaz 5dakkada bir otobüs kalkar çabucak gidersin burdan kalkanlar boş olur buraya gel burdan bin” falan falan….. abi dur ben burda oturmuyom bişeyler yemeye geldim diyemedim. Adam yardımcı olmak için aklına ne geldiyse söyledi..

Neyse uzatmaya gerek yok. Attığı adımda daha da batıya benzemeye çalışan insanımız türklüğünden uzaklaşıp nasıl yozlaştığını anladım burada.. Durumlar böyle..
—————— 28 eylül ————————

—————— 30 eylül ————————
Evden çıktım. Fen edebiyat fakültesine gittim, ingilizce muafiyet sınavına başvurmak için. Gittim ilk defa üniversiteyi gördüm okulun 3. günü. Okulu anlatmıyacam şimdi konumuz elazığ insanı. Neyse eve doğru geliyorum saat 17:30 civarı. Çiğköfteciye girdim, bir dürüm çiğköfte yedim. Nasıl yedim bende bilmiyorum neyse geçiyorum. Eve doğru yöneldim, geliyorum.. Eve yaklaşmıştım bi tatlıcıya gireyim dedim. Hayırlı işler dedikten sonra dükkan sahibi ne istediğimi sordu. 1 porsiyon baklava istedim. Yerken dükkan sahibiyle tanıştık, öğrencimisin-nerelisin gibi sorular sordu. Hoş geldin Elazığ’ımıza beğendinmi falan dedi. Neyse kalktım ne kadar borcumuz dedim. “Borcun yok bizden” dedi. Ya abi olurmu öyle şey kendi ilimde olsam fazla bile isterdi yabancısı olduğumu öğrense ilde falan dedim. Yok böyle bi olay..

Türk misafirperverliği demekki sadece doğuda kalmış arkadaşlar..
—————— 30 eylül ————————

Google’a tayfun yaşar yazdığımda facebook.com linklerinin çıktığını gördüm. Çıksın çıkmasına da linke tıkladığımda benim yaşlarımda tariflere uyan uzun saçlı benim gibi zayıf biri çıkıyordu profilde. Birisi beni anlatsa heralde sarışın gibi(neyim bende bilmiyorum biri bana açıklasın) zayıf, az uzunca biridir tayfun diye tarif eder heralde..

Durum böyle olunca ve googleda ilk sırada çıkan kişide tarife uyan ama ben olmayan hatta uzun saçlı biri çıkınca bu adamda nerden çıktı dememek elde değil. Bu duruma müdehale edip hemen bi site açma gereği duydum. İyi de etmişim hani.

dimi?

Source Code, Killer Elite,

Son izlediğim film okuyucu oldu. Afişini ve adını belli etmeyen bi film İzleyenler neden güldüğümü anlar.

Ben Tayfun Yaşar.
Bundan sonra ilgimi çeken haber, resim, video ve ilginç yazıları buraya yayınlıyacağım. Bu kısmı daha fazla uzatmak istemiyorum. Hepimize iyi akşamlar.